Πρόσφατα διάβασα το βιβλίο του Μιχάλη Γιακουμάκη με τον τίτλο "ΠΡΟΚΗΡΥΞΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΡΗΜΙΑ" (που κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2010 από τις εκδόσεις "Ε2 " ), ένα βιβλίο το οποίο εκ πρώτης όψεως δεν σου γεμίζει το μάτι λόγο της πολύ μικρής έκτασης του (μόλις 95 σελίδες) αλλά και του εξώφυλλου του που είναι σε μορφή κόμικ.
Διαβάζοντας το ωστόσο αμέσως διαπιστώνεις ότι αυτό το "καχεκτικό" με το εξώφυλλο σε μορφή κόμικ βιβλίο πραγματεύεται πολύ σοβαρά και πολύ διαχρονικά ερωτήματα σχετικά με την τέχνη στο παγκοσμιοποιημένο δυτικό πολιτιστικό στερέωμα και στην ΝΕΟ-ΕΛΛΑΔΑ!Σε παρασύρει σε ένα πεδίο πολύπλοκων προβληματισμών σχετικά με την τέχνη,τα μεταμοντέρνα στοιχεία που έχουν καθιερωθεί τα τελευταία χρόνια, την στρέβλωση της πολιτιστικής αισθητικής και καταδικάζει το "ΣΥΣΤΗΜΑ" το οποίο απρόσωπο και αυτοτελές όσο ποτέ οδηγεί στην χειραγώγηση και στην αναγκαστική αποδοχή από τους καλλιτέχνες του μανδύα του "σύγχρονου","πρωτότυπου","πρωτοπόρου","επαναστατικού".
Όπως εκμυστηρεύεται ο συγγραφέας ξεκίνησε να γράψει ένα βιβλίο σχετικά με την ζωγραφική στην Νέο-Ελλάδα όταν η δολοφονία του 16χρονου Γρηγορόπουλου στάθηκε αφορμή για να γράψει ένα βιβλίο εκθέτοντας τους προβληματισμούς του για την τέχνη και την κοινωνία γενικότερα (καθώς δεν μπορούσε μέσα σε όλο αυτό το κλίμα του δίκαιου θυμού να γράψει για ζωγραφιές). Άλλωστε είναι γνωστό ότι όταν οι άνθρωποι αναζητούν με πάθος δρόμους προς την ελευθερία ( όπως έγινε τον συγκεκριμένο Δεκέμβρη ) ευαισθητοποιούνται στην (εκάστοτε) μεγάλη τέχνη της εποχής τους.
Αρχικά πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η τέχνη είναι ισότιμη και ταυτόχρονη με την κοινωνία και δεν πηγάζει από αυτήν, αλλά και οι δυο αποτελούν προϊόν της ανθρώπινης φύσης. Έτσι λοιπόν όπως όταν η κοινωνία νοσεί και διέπεται από κίβδηλα ανελεύθερα καθεστώτα τότε και η τέχνη που θα παράγεται θα είναι με την σειρά της ανελεύθερη και υπό την επιρροή ενός μετριότατου και κακόγουστου αισθητικού φάσματος.Στην κοινωνία λοιπόν της Νέο-ελλαδας έχουμε αποκοπεί από την δική μας πολιτιστική παράδοση υιοθετώντας μια παγκοσμιοποιημένη με μεγαλομανείς τόνους πολιτιστική αισθητική, όπως για παράδειγμα τη στρέβλωση που υπέστη το, γνήσιο, κοινωνικά ευαίσθητο ρεμπέτικο των περιθωριακών και στην μετάλλαξη του στο γνωστό σκυλάδικο του κάθε λογής νέο-ελληνα!
Το "ΣΥΣΤΗΜΑ" όλα τα βλέπει με το πρίσμα της εμπορευματοποίησης διαμορφώνοντας ένα πολιτιστικό "σούπερ μάρκετ" χειραγωγώντας όλων των πνευματικών , αισθητικών ειδών και οικονομικών τάξεων πολίτες και θέτοντας ένα ψευτοδίλημμα ανάμεσα στην τελείως ευτελή πολιτιστική αγορά και στην και καλά υψηλή κοινωνία της τέχνης η οποία όμως στην ουσία είναι τέχνη κατευθυνόμενη από το σύστημα και το marketing και η οποία αναγκάζει τους σύγχρονους καλλιτέχνες να πορευτούν σύμφωνα με τους δικούς της κανόνες προκειμένου να έχουν την απαραίτητη προβολή. Πρόκειται λοιπόν για την ψευτοκουλτούρα της εποχής μας την οποία καταγγέλλει σκωπτικά το βιβλίο.
Στη συνέχεια ο συγγραφέας καλεί όλους τους καλλιτέχνες στις ζοφερές μεταμοντέρνες μέρες μας που κυριαρχεί η υπερβολή να ανταποκριθούν στις διαχρονικές αισθητικές αρχές και αξίες καθώς πρωτοτυπία είναι να αφομοιώσεις προγενέστερες σχολές και να δημιουργήσεις κάτι καινούργιο και όχι να σοκάρεις με κάτι κιτς και υπερβολικό όπως και στην φύση τίποτα δεν δημιουργείται από το μηδέν!!!
Στο τέλος του βιβλίου ο συγγραφέας παραθέτει ένα δικό του μανιφέστο προκειμένου να οδηγήσει στον γόνιμο προβληματισμό που επιθυμεί και να υπενθυμίσει ότι η τέχνη δεν είναι ένα ακόμα κοινωνικό φαινόμενο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου