ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΛΙΚΟΥ ΛΟΓΟΥ

    Η ιστορία έχει διδάξει ότι σε καιρούς ασταθείς οικονομικά και κοινωνικά  αλλοτριωμένους και διαταραγμένους ( σας θυμίζει κάτι αυτό?) διάφορα σύμβολα και λέξεις με όποια σημασία έχουν και με ό,τι πρεσβεύουν μπορούν να αποδεδειχθούν "επικίνδυνα" για την δημοκρατία και την ομαλή κοινωνικοποίηση των ατόμων!! Καταλαβαίνουμε λοιπόν ότι θα ασχοληθούμε με τα σύμβολα, τον συμβολικό λόγο και τα όρια του.

    Όπως γνωρίζουμε η Ελλάδα είναι μια χωρά με πολύ ευαίσθητους αισθητήρες σε θέματα θρησκείας πατρίδας, σημαίας, και Εθνικού φρονήματος. Ωστόσο για κάτι άλλο που φημιζόμαστε σαν λαός είναι και το γεγονός της ασέβειας πολλές φορές (ασέβεια προς τον συμπολίτη μας, ασέβεια προς το κοινωνικό σύνολο, ασέβεια προς την διαφορετικότητα γενικότερα). Συμπληρώνοντας σε αυτό και το θερμόαιμο ταπεραμέντο μας καταλαβαίνουμε ότι υπάρχει ένα εκρηκτικό μίγμα για άτομα διαφορετικά μεταξύ τους (διαφορετικής εθνικότητας, διαφορετικής θρησκείας, διαφορετικής κουλτούρας, διαφορετικής σεξουαλικότητας).Έτσι λοιπόν στην χωρά που γέννησε την δημοκρατία και το δικαίωμα στην διαφορετικότητα παρατηρούμε φαινόμενα περιθωριοποίησης "διαφορετικών" ατόμων.

    Είναι δεδομένο για μένα να μπορεί ο καθένας να έχει τα πιστεύω του. Παντού πρέπει όμως να υπάρχει το μετρό και να μην προσβάλλεται ο συνάνθρωπος μας. Ποιος καθορίζει όμως το ως  που θα μπουν τα όρια? και πως δεν ήμαστε σίγουροι ότι αντί να είναι αντικειμενικά και να εξαλείφουν τα πάθη αυτά τα όρια είναι υποκειμενικά και αποτελούν την σπίθα για να ανάψει η φωτιά μέσω της αδικίας που μπορεί να νοιώσει κάποιος??

    Έχουμε γίνει άπειρες φορές θεατές του θεάματος "αναρχικών" να καίνε την σημαία επιδεικτικά πράγμα που σίγουρα προσβάλει τους πιο πολλούς έλληνες και το κατακρίνουν, όμως δεν είναι λίγοι και αυτοί που ισχυρίζονται πως δεν έγινε και τίποτα ένα απλό πανί κάψωνε υπάρχουν πιο σοβαρά πράγματα να ασχοληθεί κάνεις. Εκεί θα απαντήσει ο πιο "πατριώτης" ότι για αυτό το πανί και για αυτά τα ιδανικά του έχουν δώσει το αίμα τους εκατομμύρια άνθρωποι  και η κουβέντα θα συνεχιστεί χωρίς φυσικά να βγει συμπέρασμα! Επίσης σε ένα κράτος που ο χριστιανισμός επηρεάζει σημαντικά την πλειοψηφία του πληθυσμού του, είναι κατανοητό ότι το να βεβηλώσει κάνεις μια εικόνα η το να χρησιμοποιήσει απαξιώθηκες εκφράσεις η εικόνες για τον ΧΡΗΣΤΟ θα προσβάλει πολύ κόσμο. Αυτό είναι συχνό φαινόμενο στην Ελλάδα, στην χωρά που γέννησε την κωμωδία πολλές φορές υπάρχουν συγκρούσεις ανάμεσα σε κωμικούς και εκκλησιαστικούς άρχοντες και υπάρχει το γνωστό ερώτημα ποια είναι τα όρια της σάτιρας? Το κράτος από την μεριά  έχει νόμους οι οποίοι καταδικάζουν σε φυλάκιση όποιους προσβάλουν η βεβηλώνουν εθνικά σύμβολα, είναι όμως και αυτό η λύση?? σε τέτοιες περιπτώσεις αντικρούεται πολλές φορές το επιχείρημα και η ένσταση της ελευθεροτυπίας της λογοκρισίας γενικότερα. Το 2000 ο  γνωστός κωμικός Τζίμης Πανούσης είχε οδηγηθεί σε δική καθώς είχε αντικαταστήσει στην αφίσα του τον σταυρό της ελληνικής σημαίας με ένα σφυροδρέπανο. είναι αυτό δημοκρατία όμως???

   Περιπτώσεις που δεν γίνονται σεβαστά τα σύμβολα και η διαφορετικότητα των άλλων στην Ελλάδα είναι πάμπολλες. Όλοι θυμόμαστε την μεγάλη πορεία που είχαν κάνει οι μουσουλμάνοι πέρυσι στην Αθήνα εξαιτίας του γεγονότος ότι κάποιοι αστυνομικοί βεβηλώσαν το κοράνι αλλά και τώρα διαμαρτύρονται καθώς θέλουν να φτιαχτεί ένα τέμενος ώστε να έχουν, σε μια χωρά που υπάρχει η ανεξιθρησκία, έναν δικό τους χώρο λατρείας.  Από την άλλη όμως υπάρχουν αντικρουόμενες ομάδες  που όπως ισχυρίζονται τους προσβάλει κάτι τέτοιο και δεν γίνεται να γίνει αυτό αποδεκτό καθότι είμαστε χριστιανοί ορθόδοξοι.

   Δυστυχώς καταλαβαίνουμε όλοι ότι αυτό το φαινόμενο είναι ένας φαύλος κύκλος .Όλοι πρέπει να έχουν τα σύμβολα τους, να έχουν την γνώμη τους, την ελευθερία τους, να την εκφράζουν αλλά να μην προσβάλουν τους διαφορετικούς από αυτούς. Μόνο τότε θα μπορέσουμε να συνυπάρξουμε υπό μια πραγματικής μορφής κοινωνία όλοι μαζί, το διαφορετικό να γίνεται αποδεκτό και κανένας να μην νοιώθει περιθωριοποιημένος και μόνο τότε. Γιατί όπως εξηγήσαμε και παραπάνω το οποιοδήποτε μέτρο που μπορεί να κάνει ένα κράτος αν δεν γίνει αποδεκτό από την κοινωνία τότε θα υπάρχει πάντα το αίσθημα της αδικίας της μεροληψίας και θα δημιουργούνται τριγμοί. Ετσι θα πραγματοποιηθεί μια πραγματική πολυπολιτισμική κοινωνία που δεν θα δίνει χώρο σε ακραίες ομάδες να επωφελούνται από καθετί είδους ανατρέξεις μπορούν να δημιουργήσει η διαφορετικότητα σε συνάρτηση με τις οικονομικές δυσκολίες προκειμένου να εκπληρωθούν επικίνδυνοι σκοποί και πολιτικές. Χρειάζεται μεγάλη προσοχή λοιπόν ειδικότερα σε αυτές τις δύσκολες συγκυρίες να προασπιστεί η δημοκρατία και οι θεσμοί της μέσω του σεβασμού της διαφορετικότητας

ΤΑ ΘΕΤΙΚΑ ΚΑΙ ΤΑ ΑΡΝΗΤΙΚΑ ΤΗΣ ΑΠΟΧΗΣ

  Ολοκληρώθηκαν και οι δημοτικές και περιφερειακές εκλογές την Κυριακή που μας πέρασε και από το ίδιο βράδυ βλέπουμε όλους τους πολίτικους και τα κόμματα να κάνουν εκτιμήσεις για τα αποτελέσματα αν ήταν θετικά αν ήταν αρνητικά και όλους να συμφωνούν ότι όλοι βγήκαν κερδισμένοι παρά το παράδοξο του όλου θέματος. Βάση ποσοστού αυτός που βγήκε σίγουρα κερδισμένος είναι η αποχή η οποία σημείωσε ποσοστά ρεκόρ αγγίζοντας ακόμα και το 60%!!!. Έτσι  ακούμε όλοι για την αποχή και το αν ήταν ένα μήνυμα των πολιτών και το κατά πόσο αυτό το μήνυμα τα πολιτικά κόμματα και η κυβέρνηση μπορούν να το αποκρυπτογραφήσουν. Προκειμένου να αναλύσουμε τα θετικά και τα αρνητικά του φαινομένου της αποχής θα υποστούμε μια μικρή διαταραχή της προσωπικότητας μας αποκτώντας μια διπλή προσωπικότητα, και έτσι σε ρόλο του Dr Jekyll & Hyde θα παρουσιάσουμε τα αρνητικά και τα θετικά όσο πιο αντικειμενικά και πειστικά γίνεται.
   Ξεκινώντας με τα θετικά, στην δημοκρατία μας όλες οι απόψεις είναι σεβαστές ακόμα και αυτή της αποχής, η οποία δείχνει την απαξίωση προς το σύνολο του πολιτικού συστήματος που υπάρχει στις μέρες μας και ιδιαίτερα από την νεολαία της χώρας. Είναι δικαίωμα του καθένα να μην πάει να ψηφίσει αφού πιστεύει ότι κανένας δεν είναι άξιος Άλλωστε ψήφου του και ο,τι και να ψηφίσει τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει,.Η αποχή είναι το μοναδικό όπλο ενάντια στο σάπιο πολιτικό σύστημα και μπορεί να δώσει στους πολιτικούς να καταλάβουν με αυτόν τον τρόπο την μεγάλη δυσαρέσκεια που υπάρχει στο πρόσωπο τους πλέον χάνοντας συνεχώς ψηφοφόρους.. Άλλωστε για πιο λόγο ο φοιτητής που παίρνει το πτυχίο του κάνει τα μεταπτυχιακά του και μένει άνεργος ή βρίσκει δουλειά χωρίς ασφάλιση με 500 ευρώ να πάει να ψηφίσει κάνοντας έτσι το χατίρι των πολιτικών (και αντίστοιχα ο συνταξιούχος ο μεροκαματιάρης κοκ). Μόνο έτσι θα νιώσουν στο πετσί τους την αποχή οι πολιτικοί ξέροντας ότι χάνουν πλέον τους στρατούς τους τους σίγουρους ψηφοφόρους και την αίγλη τους φυσικά. αφού τίποτα δεν μας εκφράζει λοιπόν ΑΠΟΧΗ.
   Επειδή πάντα υπάρχει ο αντίλογος χρειάζεται να πούμε τα εξής: δεν μπορεί ο καθένας και ειδικότερα οι νέοι άνθρωποι να απέχουν από τα κοινά της χώρας και της κοινωνίας γενικότερα. Είναι προσβολή προς την δημοκρατία που με τόσο αγώνα κάποιοι  έφεραν στην χώρα μας και πολέμησαν για αυτήν (βλέπε πολυτεχνείο 73 ) να απαξιώνουν το εκλογικό τους δικαίωμα. Μ΄ αυτόν τον τρόπο χωρίς να το καταλαβαίνουν δίνουν το δικαίωμα να εκλέγονται πρόσωπα και κόμματα που δεν εκφράζουν την πλειοψηφία όπως ορίζει η δημοκρατία μας και έτσι περνάνε το λάθος μήνυμα στους πολιτικούς όχι της αγανάκτησης αλλά του ωχαδερφισμού και της κοινωνίας που παραμένει ανιαρή soft και που δεν τους νοιάζει τα όσα διαδραματίζονται γύρω της. Καταδικάζουν με την ανευθυνότητα τους και τους συνεπείς πολίτες που μέσω της ψήφου τους προσπαθούν να εκλέξουν όποιον θεωρούν καλύτερο για την πόλη την περιφέρεια και τον τόπο τους γενικότερα. Η ιστορία γράφεται από τους παρόντες και όχι από τους απόντες.Δεν έχουν δικαίωμα λοιπόν οι απόντες να διαμαρτύρονται αργότερα για τα δεινά που προκαλούν οι πολιτικοί  καθώς αυτοί δεν έκαναν αυτό που έπρεπε για να αλλάξει η κατάσταση. Τρανό παράδειγμα ότι με την συμμετοχή κερδίζεις είναι ότι όπου κατέβηκαν ανεξάρτητοι από κόμματα συνδυασμοί πήγαν πάρα πολύ καλά, αυτό είναι το μήνυμα που πρέπει να πάρουν οι πολιτικοί ότι ο κόσμος δεν κοιμάται πλέον και μπορεί να στραφεί και προς άλλες κατευθύνσεις πιο φρέσκες πιο καινούργιες πιο άφθαρτες και όχι το μήνυμα της αδιαφορίας.
   Υ.Γ. ΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΔΙΚΑ ΣΑΣ.....

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ

    Η οικονομική κρίση έχει έρθει πλέον για τα καλά στην ζωή των Ελλήνων και γενικότερα στην ελληνική κοινωνία. Τα μέτρα λιτότητας που έθεσε η κυβέρνηση μαζί με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο αρχίζουν να φαίνονται όλο και περισσότερο σε όλους τους τομείς της καθημερινότητας μας. Όπως είναι φυσικό η κρίση αυτή δεν θα μπορούσε να μην «ακουμπήσει» και το ελληνικό ποδόσφαιρο, έχοντας σαφέστατα σημαντικές επιπτώσεις και αναταράξεις στο προϊόν αυτό.
    Το ποδόσφαιρο που τόσα χρόνια έχει μάθει να πορεύεται με την φροντίδα της πάντα πρόθυμης να συνδράμει οικονομικά πολιτείας, λόγω της πίεσης που ασκούν τα σωματεία μέσα από τον κόσμο που «κουβαλούν» από πίσω τους που ορισμένες φορές αγγίζει τα όρια των οργανωμένων στρατών που πιέζουν για την εύνοια της ομάδας τους, τώρα έρχεται αντιμέτωπο με τις παθογένειες του αλλά και τα αδιέξοδα του.
    Το πρώτο άμεσο μέτρο μέχρι στιγμής που είναι «κληρονομιά» της οικονομικής κρίσης και σχετίζεται άμεσα με το ποδόσφαιρο είναι η κατάργηση της αυτοτελούς φορολόγησης των επαγγελματιών ποδοσφαιριστών και προπονητών. Η χώρα μας ήταν η τελευταία της Ε.Ε που διατηρούνταν η αυτοτελής φορολόγηση. Μέχρι και σήμερα οι ΠΑΕ όταν έκαναν μια μεταγραφή επιβαρυνόταν με το να πληρώσουν φόρο 21% επί του ποσού των δόσεων των συμβολαίων. Πλέον με το νέο φορολογικό καθεστώς η φορολόγηση θα γίνεται βάσει κλίμακας όπως σε όλους τους Έλληνες πολίτες και αυτό θα ισχύσει άμεσα δηλαδή θα επιβαρυνθούν οι ΠΑΕ τόσο για τα τρέχοντα συμβόλαια που έχουν όσο και με τις μεταγραφές που πρόκειται να κάνουν πράγμα που σημαίνει ότι ο φόρος που θα πληρώνουν οι ΠΑΕ θα φτάνει το 40% και θα το υπερβαίνει και σε κάποιες περιπτώσεις. .
    Καταλαβαίνουμε λοιπόν ότι οι συνέπειες πρόκειται να είναι καταστροφικές για της ελληνικές ΠΑΕ  καθώς τα προσδοκώμενα έσοδα πρόκειται να μειωθούν αισθητά. Οι χορηγίες, οι διαφημίσεις, τα τηλεοπτικά συμβόλαια και τα εισιτήρια που είναι κάποια από τις πιο σταθερές πήγες εσόδων των ΠΑΕ αναμένετε  να μειωθούν αισθητά.
    Έτσι όλες οι ΠΑΕ προσανατολίζονται στο να ρίξουν τα στάνταρ των στόχων τους να κοιτάξουν να ψωνίζουν πλέον από το χαμηλότερο ράφι πραγματοποιώντας μεταγραφές low budget ξεχνώντας οριστικά τις δαπανηρές μεταγραφές και τα «ηγεμονικά» συμβόλαια στους ποδοσφαιριστές. Επίσης πολλές ΠΑΕ προσπαθούν να ξεφορτωθούν κάποια από τα ακριβά τους συμβόλαια η έστω να τα επαναδιαπραγματευθούν.
    Βέβαια για να κλείσουμε και με μια θετική και αισιόδοξη πλευρά, δεν είναι λίγοι αυτοί που πιστεύουν ότι ίσως ήρθε η ώρα να καθαρίσει το ποδόσφαιρο στην χώρα μας και πως ίσως αυτή η συγκυρία να είναι η αφορμή για να κοιτάξει το άθλημα κατάματα τις παθογένειες του να αποφευχθούν τα σημάδια στρουθοκαμηλισμού και να οδηγήσει στην ελληνοποίηση ξανά του ποδοσφαίρου. Δηλαδή με την οικονομική κρίση αυτή και με το γεγονός πώς πλέον οι ΠΑΕ δεν αντέχουν να κρύβουν κάτω από το χαλί τα προβλήματα τους θα αναγκαστούν οι διοικούντες τους να στραφούν στο να εμπιστεύονται περισσότερο τους Έλληνες ποδοσφαιριστές που θα βγαίνουν από τις ακαδημίες τους (όπως κάνουν χρόνια τώρα οι μεγάλοι σύλλογοι της Ευρώπης) αντί την πληθώρα ξένων που έρχονται μαζικά στην χώρα μας και πολλές φορές ( τις περισσότερες δηλαδή) είναι αμφιβόλου άξιας.